Atamızı Özlemle Anıyoruz

—

yazar:

kategori:

Bu sabah saat 09.05’te sirenler çaldığında nerede olursam olayım ayağa kalkıp bekleyeceğim. Yıllardır böyle yapıyorum ve her seferinde aynı soru geliyor aklıma. Hiç görmediğim, sesini hiç duymadığım, elini hiç sıkmadığım birini nasıl bu kadar özleyebilirim. Atatürk 1938’de öldü, aradan seksen sekiz yıl geçti. Onu görmüş insanlarla bile tanışma şansım olmadı, hakkında bildiklerimin hepsini kitaplardan, fotoğraflardan ve bu ülkede her gün gördüğüm şeylerden öğrendim. Galiba hasret dediğimiz şey her zaman tanımış olmaktan gelmiyor. Bazen insan hayatının her gününde birinin izini görüyor ve o kişinin yokluğunu tam da bu yüzden fark ediyor.

Ben avukatım ve işim gereği her gün mahkemelere, icra dairelerine, baro koridorlarına gidiyorum. Boşanma davası için gelen bir kadının kendi adına dava açabildiğini, babasından kalan mirasta kız kardeşinin de erkek kardeşiyle aynı hakka sahip olduğunu, mahkemelerin kararlarını Türk Milleti adına verdiğini düşünüyorum. Bunlar bana bugün çok olağan geliyor çünkü böyle bir düzenin içine doğdum. Oysa 1926’da Medeni Kanun kabul edildiğinde, yüzyıllardır süren alışkanlıkların ve gelenekle hukukun birbirine karıştığı bir yapının karşısına çıkmak gerekiyordu. Kadınlara milletvekili seçme ve seçilme hakkı 1934’te tanındı. Yıkılmış, yoksullaşmış, savaştan yeni çıkmış bir ülkede bunlara girişmenin kolay olmadığını tahmin edebiliyorum. Ben bunları bugün rahat bir masa başında okuyorum, o zamanlar karşı çıkanların, korkanların, “bunun sırası mı” diyenlerin arasında yürütmek kim bilir nasıl bir şeydi.

Hukuk fakültesinde bu tarihleri sınav için ezberlediğimi saklamayacağım. 1926 ve 1934 gibi tarihler, sınavdan sonra unutulan rakamlardı benim için. Mesleğe başlayıp müvekkilimin karşısına oturmaya başladıktan sonra önüme gelen her dosyada bu kararların izini görmeye başladım. Bir kanun maddesi bize doğal bir hak gibi görünür ama arkasında mutlaka birinin verdiği cesur bir karar durur. Bunu fark etmek bana hiçbir ders kitabının öğretemediği bir şeyi öğretti.

Ankara’da yaşadığım için Anıtkabir’e gitmek benim açımdan uzak bir yolculuk değil. Yine de her gidişimde Aslanlı Yol’da yürürken sesimin kendiliğinden kısıldığını fark ediyorum. Kalabalık olsa bile kimse yüksek sesle konuşmuyor, herkes kendi içinde bir şeyler söylüyor gibi. Ben orada ne söyleyeceğimi hiç bilemedim açıkçası. Teşekkür etmek istiyorum ama kime ve nasıl edeceğim belli değil. Sonunda hep aynı şeyi yapıyorum, bir süre sessizce duruyor ve geri dönüyorum.

Özlediğim şeyi bazen tarif etmeye çalışıyorum. Galiba bir insandan çok, onun bu ülkeye duyduğu inancı özlüyorum. Hiçbir şeyin garanti olmadığı bir dönemde bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğine inanmak, bugün bana en uzak gelen şeylerden biri. Çoğumuz zor günlerde şikayet ediyoruz ve belki haklıyız da, ama onun şikayet etmek yerine bir şey kurmaya girişmiş olması bana zaman zaman kendi yaptıklarımı sorgulatıyor.

Hukukçunun işi, adaletin kağıt üzerinde kalmaması için uğraşmak. Sabah büroya geldiğimde dosyalara baktığımda, bir müvekkilin derdini dinlediğimde, bir dilekçeyi yazarken bu düzenin bize emanet edildiğini düşünmeye çalışıyorum. Bunu büyük bir söz olarak söylemiyorum. O dilekçenin doğru yazılmasının, o duruşmaya hazırlıklı gidilmesinin, bu emanete saygının küçük bir parçası olduğuna inanıyorum.

Bugün saat 09.05’te hepimiz bir dakikalığına duracağız. O bir dakikada ne düşüneceğimi bilmiyorum, belki hiçbir şey düşünmeyeceğim, belki yalnızca teşekkür edeceğim. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını ve bu ülke için emek verip canını ortaya koyan herkesi rahmetle anıyorum. Ruhları şad olsun.

Av. Osman Turhan

Av. Osman Turhan
Turhan Hukuk & Danışmanlık · Ankara


Turhan Hukuk & Danışmanlık sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.


Yorumlar

Bir yanıt yazın